“Masa başında geçirdiğimiz şu an hayatı iri bir fasulye tanesini yemeye benzettim mesela.” “Fasulye mi?” “Evet öyle. Önce o gösterişli fasulyeyi seyrettim, sonra çatalımla yakaladım ve ısırdım. İyice çiğnedim, tadına vardım; kıvamına gelince de yuttum. Şimdiyse hazmetmeye çalışıyorum. En önemlisi hazmedebilmek. Bilmem anlatabildim mi?” (S.214)