Son aşkında tattığı acıdan büyük ders almıştı. Çok bağlanmamak lazımdı kadınlara! Bundan sonra seveceği hiçbir kadına asla tek bir cins parfüm kullandırmayacaktı. Bir kokunun sevdiği kadını ayrıcalıklı kılmasına, ona ayrılık acısını hatırlatmasına, üzmesine asla izin vermeyecekti. Çözümü bulmuştu: Aşık olduğu kadınlara her seferinde farklı bir koku hediye ederek tek bir kokunun esiri olmaktan kurtulabilecekti. Kaybedilen sevgilinin, geride kalan mutlu günlerin bir kokuyla özdeşleşmesi ne beter bir şeydi! O zalim kadın onu terk edip gitmekle kalmamış, kokusunu yüreğinin celladı olarak geride bırakmıştı. Kim bilir şimdi onu kimler kokluyordu? (S.51)